تحویل اکسپرس

تحویل فوری و سالم محصول

پرداخت مطمئن

پرداخت از طریق درگاه معتبر

ضمانت کیفیت

تضمین بالاترین کیفیت محصولات

ضمانت بازگشت

بازگشت 7 روزه محصول
تبلیغات
۲۲ آبان ۱۳۹۶
113 views
ﺮﻈﻧ ﻥﻭﺪﺑ

زباله های الکترونیکی

 Electronic waste

 

به مجموعه‌ای از قطعات سخت افزاری مانند اجزای رایانه، تلفن همراه و همچنین اجزای برخی وسایل مانند مایکروویو و ماشین لباسشویی و تلوزیون و مانیتور

  • چاپگر، اسکنر، و دستگاه های فکس
  • تجهیزات استریو-پخش دی‌وی‌دی
  • دوربین های فیلمبرداری
  • تلفن همراه /تلفن های بی سیم

فکس و دستگاه کپی…، اطلاق می شود که به دلایلی غیر قابل استفاده شده است و امروزه به عنوان سریع ترین منبع تولید زباله در اتحادیه اروپا شناخته شده اند. عمر کوتاه تجهیزات کامپیوتری از یک طرف و تنوع طلبی مردم به استفاده از تجهیزات الکترونیکی جدید سبب شده است که رفته رفته بحث زباله های الکترونیکی به مشکل بزرگ دنیا تبدیل شود؛ مشکلی که کشورهای پیشرفته و بزرگ برای آن راه حلی یافته اند و با تصویب قانون خاص مربوط به آن و موظف شناساندن تولید کنندگان به بازیافت محصولات تولید شده خود این مشکل را تا حدودی حل کرده اند.

در حال حاضر آمریکا، اتحادیه اروپا، ژاپن، کره جنوبی و استرلیا بزرگترین تولید کنندگان زباله های الکترونیکی و کشورهایی مانند چین، هند، تایلند، برزیل، مکزیک، نیجریه، سنگاپور و پاکستان وارد کنندگان عمده این زباله ها هستند.

بر اساس گزارش سازمان ملل بین ۲۰ تا ۵۰ میلیون تن زباله الکترونیکی در سال دفع شده و کشور آمریکا بزرگترین تولید کننده این زباله ها در جهان محسوب می‌شود. آمریکا تاکنون بزرگترین تولید کننده زباله های الکترونیکی در دنیا بوده است، اما این زباله ها در جای دیگری انباشته می‌شوند، یعنی در کشورهایی در حال توسعه مانند چین و هند، زیرا کشورهای ثروتمند این زباله ها را از کشور خود خارج می‌کنند.

 

زباله های الکترونیکی


خطرات زباله های الکترونیک:

_ کادمیوم موجود در یک باتری یک گوشی موبایل می‌تواند ۶۰۰ متر مکعب آب را آلوده کند.

_ استفاده از اسیدهای قوی جهت بازیافت فلزات گرانبها مانند طلا.

_ (PCBs) در خازن ها و تقویت کننده ها.

_ پلی ونیل کلراید (PVC) حاصل از پوشش های پلاستیکی و کابل ها.

_ دیواکسین ها و فوران های حاصل از سوزاندن کابل ها و پوشش های عایق.

_ BFR وPB وPD وCU و Mercury در بردها و مدارهای الکتریکی.

_ اکسید سرب و کادمیوم در باتری های کامپیوتر

_ BFR و PVC وCU در سیم ها.

_سرب استفاده شده جهت اتصال و لحیم.

_ زباله الکترونیک شامل: ۲۰% یخچال_ ۱۰%مانیتور_ ۱۰%تلوزیون_ ۵۰% کامپیوتر، فکس، تلفن و پرینتر_ ۱۵% رادیو و ضبط صوت ها_ ۳۰%ماشین های ظرفشویی، قهوه ساز_ چای ساز_ سرخ کن.

طبق قراردادی از سوی سازمان ملل در سال ۱۹۸۹ برای کنترل زباله های خطرناک که از کشورهای ثروتمند به کشورهای فقیر وارد می‌شود، هر کشوری می‌تواند به‌صورت یک جانبه واردات این زباله ها را ممنوع کند‌، و صادر کنندگان نیز قبل از فرستادن زباله باید موافقت کشور مقصد را کسب کند.

اما آمریکا که مهم ترین منبع تولید زباله دیجیتال و سمی محسوب می‌شود ، هرگز این قرارداد را امضا نکرد و کشور هایی مانند چین نیز بخاطر پول، مقادیر زیادی از این ضایعات را وارد می‌کنند.هم اکنون ۷۰ درصد کامپیوتر ها موبایل های جهان در چین بازیافت می‌شود.

اجزای یک کامپیوتر شخصی شامل: ۲۶% شیشه_ ۲۳% پلاستیک_ ۲۰% فلزات_ ۱۴% آلومینیوم_ ۱۷% اجزا دیگر شامل : مس_ سرب_ کادمیوم و روی.

 

زباله های الکترونیکی

برای ساخت یک مانیتور ساده علاوه بر مواد اولیه مورد نیاز در حدود ۲۴۰ کیلوگرم سوخت، ۲۲ کیلوگرم مواد شیمیایی، ۱۵۰۰ لیتر آب نیاز است و با توجه به این مساله به نظر می‌رسد استفاده‌ی مجدد از وسایل کامپیوتری می‌تواند تا حد زیادی به مصرف مواد طبیعی صرفه جویی به وجود آورد.

بسیاری از قطعات دستگاه های رایانه ای «الکترومگنتیک» هستند اگر به صورت درست و کارشناسانه دفع نشوند با تشعشعاتی که از خود بروز می‌دهند سلامتی انسان ها را با خطر جدی روبرو خواهند کرد. در قطعات «الکترومگنتیک» امواج به صورت عمود برهم منتشر می‌شود که برای انسان ها بسیار خطرناک است.

درست مانند کاری که دستگاه‌های مایکروویو انجام می‌دهند و مواد غذایی را ازدرون می‌پزند این تشعشعات نیز می‌تواند تاثیرات خطرناک و مخرب ژنتیکی بر بدن انسان‌ها گذاشته و علاوه بر آسیب رساندن به اندام‌های داخلی بدن موجب متولد شدن کودکان ناقص الخلقه نیز شوند.

از سال ۱۳۷۱ رایانه وارد ایران شده و اولین محموله تقریبا شامل ۱۰ هزار رایانه بوده است، طبق برآوردها طی چند سال اخیر هر ساله یک میلیون و ۲۰۰ هزار تا یک میلیون و ۵۰۰ هزار رایانه در ایران مونتاژ شده است.

_ در ایران بیش از ۴ میلیون رایانه از دور خارج شده وجود دارد. عمر مفید رایانه ها در دنیا ۳ سال است.

_ زباله های الکترونیکی سومین منبع بزرگ تولید سرب در زباله‌های جامد شهری است.

گرچه زباله های الکترونیکی تنها ۲ درصد از حجم کل زباله های جمع آوری شده در کشورهای مختلف را تشکیل می‌دهد؛  اما این حجم ناچیز شامل ۷۰ درصد زباله های حاوی مواد سمی است.

مانیتور رایانه بین ۴ تا ۸ پوند و یک تلویزیون رنگی قدیمی به‌طور متوسط ۸ پوند سرب دارد که از جمله زیان های آن، ایجاد آسیب های مغزی در کودکان است CPu نیز شامل مقادیری جیوه و کادمیوم است.

 

زباله های الکترونیکی

 

طبق بررسی انجام شده توسط کنوانسیون بازل در سال ۲۰۰۶ :

در هر ثانیه حدود ۲۳ عدد گوشی تلفن تولید می‌شود که در سال ۲۰۰۳ میزان فروش ۵۱۵ میلیون، در سال ۲۰۰۴ ، ۶۶۵ میلیون در سال ۲۰۰۵، ۸۷۰ میلیون فروخته شده است که عمر مفید آنها بطور متوسط ۱ سال بوده است.

مطالعات در آمریکا نشان می‌دهد که ۱_۲ درصد از زباله های شهری زباله های را زباله های الکترونیک تشکیل می‌دهد . این تحقیق نشان می‌دهد که میزان رشد تولید زباله های الکترونیکی ۳ برابر سایر زباله‌هاست.

بعضی شرکت های بزرگ خود موظف به بازیافت کالاهای تولیدی‌شان شده اند. مثلا در ژاپن شرکت HP هنگام فروش کالا مبلغی را نیز به عنوان بازیافت می‌گیرد تا بعد اقساطی کالای الکترونیکی، آن را بار دیگر وارد چرخه بهره وری کند.

فرایند جداسازی قطعات الکترونیکی برای بازیافت، کار پیچیده ای می‌باشد به طوری که در اروپا ۲ مرکز در سوئد و انگلستان برای انجام این کار احداث شده است و بقیه کشورها کالاهای الکترونیکی خود را برای بازیافت به این ۲ کشور می‌فرستند.

یکی از راه حل‌ها توسعه برنامه بازیابی رایانه های شخصی و تلفن‌هاست. مانند کاری که شرکت DELL اخیرا انجام داد. یا کاهش استفاده از فلزات سمی در تولید قطعات مانند اقدام شرکت Apple با این حال پولی که کشورهای فقیر از راه ذوب این فلزات بدست می‌آورند آنقدر زیاد هست که حاضر به ترک این روش نباشند، البته اگر هزینه های محیط زیست و بهداشت را در نظر نگیریم.

با خرید تجهیزاتی که قابل ترقی دادن هستند می‌توان عمر محصول را تاحد ممکن افزایش داد. یا مثلا مانیتور کامپیوتر را برای استفاده نگه داشت و تنها بخش پردازنده مرکزی (CPU) را تعویض نمود. می‌توان با اضافه کردن حافظه به یک کامپیوتر یا ترفیع دادن نرم افزاری از آن همچنان استفاده کرد. این نه تنها مقرون به صرفه است بلکه به نفع محیط زیست نیز می‌باشد. کامپیوترهای کارکرده را همچنین می‌توان به خیریه‌ها یا مدارس اهدا نمود یا آنها را به افراد، سازمان ها یا موسسات دیگر فروخت.

زباله های رایانه‌ای هر چند بخاطر داشتن بعضی فلزات گران‌بها مثل طلا و پلاتین ارزشمند است، ولی بازیافت آن به علت وجود فلزات سنگین و سمی مانند سرب و کادمیوم نیاز به فناوری پیشرفته‌ای دارد.

 

زباله های الکترونیکی

بنابراین در ایران انجام این کار اقتصادی نیست و فقط قطعات پلاستیکی و بعضی از فلزات آن مانند آلومینیوم و آهن توسط زباله جمع کن‌ها جدا سازی و برای استفاده مجدد فروخته می‌شود ولی قطعات مداری پس از چندین بار استفاده دور انداخته و با بقیه زباله ها دفن می‌شود.

طبق قانون مدیریت پسماندها، مسئولیت اجرایی پسماندهای ویژه و صنعتی بر عهده تولیدکنندگان اینگونه خدمات باید جنبه های مدیدریت پسماندهای تولیدات‌شان را هم ارائه دهند. ولی متاسفانه نه سازمان بازیافت و نه محیط زیست هنوز هیچ برنامه‌ای برای جمع آوری و بازیافت زباله‌های الکترونیکی نیندیشیده‌اند.

بازیافت بهترین راه برای کامپیوترهای بسیار قدیمی که دیگر قابل ترفیع دادن نیستند یا بخصوص مانیتورهایی است که شکسته‌اند. تقریبا کل یک مانیتور می‌تواند بازیافت شود، از شیشه مانیتور گرفته تا پلاستیک کیس، مس موجود در منبع تغزیه، فلزات گران قیمت به‌کار رفته در مدارات، مودم یا منابع تغذیه. اما عملا صرف هزینه‌های زیادی برای بازیافت ایمن این مواد به گونه‌ای که هیچ مشکل آلودگی برای محیط و کارکنان در این زمینه ایجاد نکند لازم است.

در اکثر بوردهای مادربوردهای الکترونیکی مخصوصا موبایل یا مادربوردهای کامپیوتر که قطعات و وسایل زیادی دارد، از طلا و نقره بخاطر رسانا بودن به میزان زیادی استفاده می‌شود که البته در برخی بوردهای معمولی مردم به راحتی نمی‌توانند طلا و نقره به‌کار رفته را تشخیص دهند.

در صورتی که پسماندهای رایانه‌ای و الکترونیکی با روش اصولی بازیافت شود می‌توان فلزات متعددی را از آنها استخراج کرد به نحوی که از یک تن زباله موبایل می‌توان ۱۵۰ تا ۳۰۰ گرم طلا بدست آورد. همین وزن گوشی تلفن همراه علاوه بر طلا حدود ۱۰۰ کیلوگرم مس و سه کیلوگرم نقره را در کنار فلزهای دیگر در خود جای داده است.

ضمن اینکه پلاتین نیز از دیگر فلزات گرانبهایی است که در بازیافت اصولی می‌توان به دست آورد و این در حالی است که در معادن طلایی که اقتصادی به حساب می‌آید در هر تن سنگ معدن بین ۲۰ تا ۳۰ گرم طلا یافت می‌شود. از همین روی حضور شرکت های خصوصی برای کسب درآمد حائز اهمیت خواهد بود.

زباله های الکترونیکی

در کارخانه هانیو در ۸۰ کیلومتری جنوب غربی توکیو استخراج طلا و نقره از داخل گوشی های همراه حسابی رونق دارد. در این کارخانه مدارهای الکترونیکی در داخل کوره هایی قرار می‌گیرند و طلای آن در اثر حرارت آب شده و از سوراخی در زیر کوره خارج می‌شود.

قیمت سه کیلو طلای بدست آمده از این روش حدود ۹۰ هزار دلار است. این طلاهای مذاب پس از خروج از کوره به صورت شمش های طلا قالب گیری می‌شوند.

۱۲۸ میلیون جمعیت ژاپن به طور متوسط از هر گوشی تلفن همراه دو سال و هشت ماه استفاده می‌کنند. این بدان معنی است که سالانه تعداد زیادی گوشی همراه از استفاده ساقط می‌شوند.

این کارخانه که ۲۰ سال پیش فعالیت خود را در نزدیکی توکیو آغاز کرد، ماهانه بین ۲۰۰ تا ۳۰۰ کیلو شمش طلا با خلوصی معادل ۹۹/۹۹ درصد تولید می‌کند که قیمت آن حدود ۸/۸ میلیون دلار است.

میزان تولید طلای این کارخانه تقریبا برابر میزان تولید طلایی است که از کارخانجات استخراج طلا از سنگ معدن بدست می‌آید. این کارخانه همچنین از کابل ها و جوهرهای سیاه حاوی پلادیوم و نقره هستند و کارت های حافظه قدیمی انواع فلزها را استخراج می‌کند.


ﺐﻠﻄﻣ ﻩﺪﻨﺳیﻮﻧ مهدی امینی

کد امنیتی * حدودیت زمانی خسته شده است لطفا CAPTCHA را دوباره بارگذاری کنید

  • اقا دستتون درد نکنه خسته
    نباشید عالیییی بود

    • متشکرم، ممنون از توجه‌ شما

  • سلام
    روز بخیر
    یک پیشنهاد خوب برای کسب درامد برات دارم
    نمی دونم چقدر با معاملات ارز های دیجیتال مثل
    بیت کوین و اتریوم آشنایی داری.
    به راحتی می تونی توی سایت
    زیر ثبتنام کنی و از خرید و فروش عرض های دیجیتال کسب درامد کنی
    https://goo.gl/Xd1sc1
    اگر اطلاعات بیشتری نیاز هست می تونی توی گروه
    تلگرام زیر عضو شی
    https://t.me/joinchat/C1qU8U9_esSAIMlR1UI9Mg